Anna Jurek i Katarzyna Cygnarowicz, obie ze Stróżnej, w czasie uroczystości dedykacji nakrywały ołtarz obrusem. Obie panie pamiętają czas, gdy w Stróżnej nie było jeszcze własnego kościoła. – Chodziliśmy do Bobowej, to jest pięć kilometrów – wspomina Anna Jurek. – Nawet na majówkę się szło. Jako dziecko, no to się leciało do Bobowej. Czasem było bliżej, jak się szło skrótami, ale dawniej to był pewien trud – mówi Anna Jurek. Dziś, jak mówią, wszystko wygląda inaczej. – Teraz wszystko się pozmieniało. Kiedyś były takie marzenia, żeby we wsi był kościół, szkoła i sklep. I tak się złożyło, że wszystkie trzy stoją obok siebie – dodaje Katarzyna Cygnarowicz.

Ten sam obraz opisuje proboszcz ks. Józef Uryga. – Kościół, szkoła i sklep w Stróżnej są dokładnie w centrum. Patrząc na prawo, na lewo, do przodu, do tyłu, to jest dokładnie takie geograficzne centrum Stróżnej – mówi. – Szkoła jest starsza od kościoła, sklep jest starszy od kościoła, kościół jest tą najmłodszą budowlą w tym centrum – tłumaczy.

  Ukazanie relikwii św. Maksymiliana, które zostały umieszczone w mensie ołtarzowej. Grzegorz Brożek /Foto Gość

Zanim jednak Stróżna doczekała się świątyni, przez lata była miejscowością, o której – jak mówią sami mieszkańcy – łatwo było zapomnieć. – Nie byliśmy niczyim oczkiem w głowie – mówi wprost Jan Ligęza, przewodniczący rady parafialnej. Ks. Józef Uryga potwierdza ten obraz. – Teraz może już nie widać, ale starsi wspominają, że w porównaniu do innych miejscowości tu była większa bieda. W innych miejscowościach było już dobrze, było już nieźle, a tutaj wciąż kamienista droga, błoto – mówi proboszcz. Powoli się ta wioska jakoś tak po wojnie, po tym czasie komunizmu dźwigała.

Zmianę widać dziś gołym okiem, ale pamięć o tamtych latach wciąż jest żywa – i, jak przyznaje Jan Ligęza, nie wszystko idzie dziś z górki, łatwiej niż kiedyś. – Były trudne warunki, przyszły zmiany, otwarły się granice, młodzieży na pewno sporo nam wyjechało. Z tym, że ubywa ludności wszędzie, w minionym roku ubyło 100 osób. Mniej ludzi się rodzi. Z tym że akurat u nas, w zasadzie od 40 lat jest stabilna – mówi. – Było jak czytałem, 950 parafian w czasach, kiedy budowali kościół, i nadal jest w zasadzie tyle samo – mówi proboszcz. Z Bobowej księża przyjeżdżali na katechezę, która była po domach. Przy kapliczce przydrożnej sprawowali Mszę Świętą. Marzenie o własnej świątyni zaczęło się spełniać na początku lat 80. – W końcu Władysław Durałek był takim promotorem, że po wielu latach takiego trochę marazmu zebrał na nowo ludzi, zmobilizował i razem z księdzem Chrzanem, proboszczem z Bobowej, spełnili te formalności, że otrzymali zgodę na budowę kościoła, sali katechetycznej i później erygowanie parafii – opowiada ks. Józef Uryga.

– Wybudowali to takim trybem gospodarczym, ale dość szybko postawili, bo w zasadzie stan surowy to był w ciągu trzech lat, od 83 do 86 – relacjonuje Józef Mucha, kościelny. Pamięta budowę z autopsji. – Zakasywaliśmy rękawy, mobilizacja stuprocentowa i praca. Przy laniu stropu trzy czy cztery doby praca szła non stop, bo były dwie betoniarki, mieszały beton i tylko ludzie się zmieniali – wspomina.

– Mężczyźni pracowali, a kobiety przez te lata gotowały obiady – mówi proboszcz. Najbardziej barwnie opisuje kuchnię w domu Muchów, gdzie żywiono budujących. – Dzień i noc w zasadzie kuchnia drżała od ognia, bo ogromne gary na tej kuchni stały, kobiety po kilka, po osiem, po dziesięć gotowały, obierały ziemniaki, znosiły produkty. – Podobno 3 kuchnie w czasie budowy rozleciały się i zostały zbudowane na nowo – opowiada ks. Uryga.

Historia budowy w Stróżnej to w dużej mierze historia tych samych rodzin, które do dziś służą parafii z pokolenia na pokolenie. Józef Mucha od lat jest kościelnym, jego syn Tomasz od dwóch lat jest szafarzem. – Jest nas teraz czterech szafarzy, dwóch od dwudziestu lat, dwóch nowych. Mamy chorych, raz więcej, raz mniej, ale służymy także jak umiemy – mówi syn Józefa Muchy.

Podobną ciągłość opisuje Jan Ligęza, mówiąc o swojej roli w radzie parafialnej. – Właściwie po śmierci taty, od 2005 czy 2006 roku, do tej pory, cały czas jestem w radzie parafialnej. Mam nadzieję, że staramy się godnie dzieło naszych matek i ojców kontynuować – mówi.

Gdyby nie jeden człowiek, twierdzi ks. Uryga, kościół w Stróżnej wyglądałby dziś zupełnie inaczej. – Gdyby nie ten świątobliwy kapłan, i bardzo hojny, to nasz kościół dalej byłby jednym z biedniejszych w dekanacie – mówi proboszcz o księdzu Józefie Gąsiorowskim, pochodzącym ze Stróżnej kapłanie, koledze szkolnym i przyjacielu Karola Wojtyły z czasów gimnazjum w Wadowicach. – Pod koniec swojego życia większość oszczędności przeznaczył na uposażenie kościoła. Dlatego z jego ofiar, z jego fundacji jest większość witraży w kościele, organy, ołtarze mozaikowe, które zaprojektował profesor Maciej Kauczyński z Krakowa. Ufundował też dzwony, chrzcielnicę, ambonę, nawet kostkę dookoła kościoła – wylicza ks. Uryga.

Choć kościół stał gotowy od dawna, na formalną konsekrację trzeba było czekać kolejne lata. – Ksiądz biskup ordynariusz, przesyłając mnie tutaj powiedział, że mam przeczytać dekret powizytacyjny i go realizować. Przeczytałem, a tam ksiądz biskup Leszek Leszkiewicz napisał, że kościół w zasadzie już jest gotowy do dedykacji. To było dziesięć lat temu, w 2016 roku – opowiada ks. Uryga. Potem przyszła pandemia, sprawa się odsunęła. – W końcu przyszedł właściwy czas – mówi proboszcz. Uroczystość dedykacji odbyła się 9 sierpnia. Data nie jest przypadkowa. – Ksiądz biskup Jerzy Ablewicz dwudziestego czwartego lipca podpisał dokument o powstaniu parafii, parę dni później został zamianowany proboszczem tutaj ksiądz Antoni Bochenek. Ta uroczystość jest w 40-lecie, niemal co do dnia – podkreśla ks. Uryga.

W ołtarzu, który ufundował ksiądz Gąsiorowski, złożone zostaną dziś relikwie świętego Maksymiliana Kolbego, patrona parafii. – Jesienią w tamtym roku ojciec Kazimierz przywiózł je z Niepokalanowa, z certyfikatami, z potwierdzeniem autentyczności. Bo po św. Maksymilianie niewiele materialnego zostało – mówi ks. Uryga.

W homilii wygłoszonej podczas uroczystości biskup Andrzej Jeż nawiązał do biblijnej historii patriarchy Jakuba, który zasnąwszy w miejscu zwanym później Betel, ujrzał we śnie drabinę sięgającą nieba i po przebudzeniu wypowiedział słowa: „Prawdziwie jest to dom Boga i brama do nieba”. – Te słowa trafnie oddają istotę tego, czym jest kościół. To dom Boży i brama do nieba – mówił biskup.

  Podziękowania dla proboszcza. Grzegorz Brożek /Foto Gość

Nawiązując do historii budowy świątyń w czasach komunizmu, biskup przypomniał, że w połowie lat 80. w całej Polsce budowano jednocześnie około 900 kościołów. Wspominał też własne doświadczenie z parafii w Mościcach, gdzie z czasów budowy kościoła w latach stalinowskich jest jedno znaczące zdjęcie. – Jest taka scena, ksiądz proboszcz stoi, a mała dziewczynka, może siedmio-, ośmioletnia, podaje mu cegłę. Bardzo wymowne zdjęcie. Tę małą dziewczynkę później spotkałem już jako dorosłą parafiankę. Właśnie to jest ten obraz, że wszyscy budowaliśmy tę świątynię – mówił biskup, zwracając się do parafian ze Stróżnej. – Możecie z dumą powiedzieć, że to rzeczywiście nasz kościół, wzniesiony naszymi rękami – dodał.

Podkreślił, że budowanie kościoła oznacza nie tylko wznoszenie murów, ale także świadectwo wiary, znak wielkoduszności i współpracy wielu osób dla osiągnięcia jednego celu. – Trzeba, żebyśmy uważali je rzeczywiście za nasze i byśmy czuli się za nie odpowiedzialni. Bo to w nich i przez nie toczy się nasza osobista historia zbawienia. Ufamy, że to wielkie dziedzictwo pomoże nam przekazać wytrwale skarb wiary następnym pokoleniom. Cieszę się, że są tutaj dzieci, młodzież w różnych grupach zaangażowani, że młodzi rodzice przyprowadzają dzieci, wprowadzają w rzeczywistość wiary – zauważył biskup tarnowski.

Kaznodzieja przypomniał, że patron parafii, święty Maksymilian Kolbe, pisał, że każdemu z ludzi wyznaczył Bóg jakieś określone posłannictwo na tym świecie i stworzył najodpowiedniejsze warunki do wypełnienia tego posłannictwa. – Gorąco życzę wam, żebyście wszyscy czuli się zaproszeni do uczestnictwa w życiu waszej parafii, byście na miarę swoich możliwości angażowali się i pracowali dla jej dobra. Byście byli maksymalistami jak święty Maksymilian Maria Kolbe. Trzymajmy się na tej drodze pewników, to znaczy Chrystusa, Eucharystii, całej prawdy zawartej w Ewangelii. Trzymajmy się Matki Bożej i uświęconej przez wieki tradycji Kościoła. Umacniajmy się we wzajemnej wierze – apelował biskup.