Poznawanie parafii św. Anny w Łapczycy należy zaczynać od tego drugiego, tchnącego spokojem i ciszą, zachwycającym rozległym krajobrazem, falującym łagodnymi wzgórzami ku południu i opadającym na północy ku Rabie, nadwiślańskim nizinom, aż po niebotyczny horyzont. Na szczycie ciągnącego się tutaj pasma, przy starożytnej drodze Via Regia, stał najpierw drewniany kościółek, który w 1340 roku król Kazimierz Wielki zastąpił murowanym pw. Narodzenia NMP. Parafia miała tu istnieć wtedy już od 182 lat, jednak wyraźna wzmianka o formalnej wspólnocie pojawia się dopiero w spisie świętopietrza z lat 1325–1327. Wiadomo jednak, że znalazły się w nim parafie już okrzepłe, które mogły wspierać Stolicę Apostolską z własnych dochodów. Kamienny królewski kościół był centrum życia religijnego do 1733 roku, kiedy to przeniesiono je do Kaplicy pw. św. Anny, zbudowanej przy drodze łączącej Kraków z Tarnowem. Mogło to być podyktowane tym, że samo życie codzienne Łapczyczan skumulowało się wzdłuż nowego traktu komunikacyjnego, który z czasem urósł do rangi drogi międzynarodowej. Świat skupiony wokół gotyckiego kościoła jednak nie opustoszał. – Sprawujemy tu nabożeństwa w I soboty miesiąca, świętujemy odpust 8 września, witamy w progach kościoła pielgrzymów z Bochni, którzy od 178 lat przychodzą tu nieprzerwanie piechotą, by podziękować za uratowanie od szalejącej zarazy. Idziemy wokół świątyni procesją fatimską. Tędy też przechodzą kondukty pogrzebowe, a nasi zmarli znajdują swą ostatnią przystań na sąsiadującym z kościołem cmentarzu parafialnym – mówi ks. proboszcz Zbigniew Baran. Świat żywych i zmarłych spotyka się tu w ciszy, której nie mąci szum starej „Czwórki” i zgiełk codziennego życia. Na to niezwykłe wzgórze zaglądają turyści, ale i pielgrzymi wędrujący szlakiem św. Jakuba.