- Sukcesywnie od roku, z fundacji osób prywatnych, w tym kapłanów związanych z kościołem w Dębowej i parafią Jodłowa, i dzięki ofiarności wiernych z tej części parafii zaczęliśmy wymieniać dotychczasowe szyby na witraże. Po roku dzieło oddajemy Bogu na chwałę – tłumaczy ks. Piotr Adamczyk, proboszcz parafii Jodłowa, do której należy Dębowa.

Witraże poświęcił ks. infułat Adam Kokoszka. Jest ich 12. W prezbiterium kościoła dwa, jeden to Zwiastowanie NMP i drugi, nawiązujący wprost do jodłowskiego sanktuarium Narodzenie Pana Jezusa. Dalej po 5 wiraży z każdej strony nawy. Kolejne sceny przedstawiają św. Jana Pawła II, św. Ritę, św. Stanisława BM, św. Maksymiliana, Dzieci Fatimskie, bł. ks. Jerzego Popiełuszkę, św. Bernadettę, bł. Rodzinę Ulmów, św. Kingę i bł. kard. Stefana Wyszyńskiego.

  Witraże na jednej stronie nawy kościoła w Dębowej. Grzegorz Brożek /Foto Gość

- Światło przenikające przez szkło nie tylko rozjaśnia wnętrze kaplicy, ale przemienia ją w miejsce spotkania z Bogiem. To światło wiary, które przypomina, że każdy z nas ma być przezroczysty dla łaski – podkreślał w homilii ks. Piotr Adamczyk.

Potrzeba wykonania witraży była sygnalizowana już od paru lat, bo wypełnienie okien postaciami świętych i scenami biblijnymi bardzo wiele zmieniło. Dziś ludzie cieszą się, że się udało, cieszą z tego, że - jak uważają - mają jeden z ładniejszych kościółków w okolicy. Przede wszystkim przestrzeń do skupienia, modlitwy, ale i inspiracji. W kaplicy w Dębowej gromadzi się najwyżej 400 wiernych. To niewielka, acz znacząca cząstka jodłowskiej parafii. Mała wspólnota, duże koszty. - Pierwszy przyszedł jeden z księży rodaków, który zostawił 20 tys. złotych i powiedział, że to na witraże. Tak się to zaczęło, inni kapłani także dołożyli się do tego dzieła, a resztę parafianie z Dębowej, indywidualnie, rodzinnie czy jako wspólnota - informuje ks. Adamczyk.

Poświęcenia witraży dokonał ks. infułat Adam Kokoszka, który w swoim słowie zwrócił uwagę na związek między sztuką a wiarą: – Sztuka potrzebuje sacrum, które inspiruje, pobudza do działania, budzi zachwyt. Wiara religijna z kolei potrzebuje sztuki jako języka, którym rozmawia z Bogiem - mówił.

Witraże – jak zauważył – są dziś taką właśnie formą dialogu z Bogiem. – Ich pojawienie się można porównać do przybycia pielgrzymów nadziei do tej świątyni. To dar jubileuszowego Roku Nadziei, który przeżywamy - tłumaczył. - Wyobraźmy sobie ten kościół bez okien – ciemny, ponury, jak bunkier. A teraz światło przenikające przez kolorowe szkła napełnia wnętrze nadprzyrodzoną mocą Bożej obecności – mówił. Witraże, jego zdaniem, nie są tylko ozdobą, ale mają charakter „dydaktyczny i formacyjny”. – Symfonia barw, kolorów i treści zawartych w witrażach pozwoli wam, jak z otwartej księgi katechizmu, czerpać przesłanie o potędze wiary i odwadze jej wyznawania - dodał. W tym tkwi inspiracja, o której mówił też ks. Adamczyk, przypominając co na ten temat mówił w Starym Sączu Jan Paweł II, który głosił:

"Święci nie przemijają. Święci wołają o świętość".

Wspólnota Dębowej odczytuje witraże nie tylko jako element artystyczny, ale przede wszystkim duchowy znak wdzięczności. Każdy z nich opowiada historię świętych, którzy uczyli, jak dziękować Bogu nawet w trudnościach – od św. Stanisława po błogosławionych Ulmów. Witraże są też katechezą o wdzięczności – za dar życia, wiarę, rodzinę i wspólnotę. – Patrząc na te obrazy, uczymy się widzieć, jak Bóg działa w naszym życiu. Mur codzienności może stać się oknem, przez które światło łaski oświeca naszą drogę – mówił ks. Adamczyk.

– Żywimy nadzieję, że wchodząc do tej świątyni, ozdobionej witrażami, niejeden człowiek doświadczy cudu światła, które wniknie wprost do jego duszy i podpowie, jak pielgrzymując po tej ziemi, dojść do nieba - zakończył swoje słowo ks. infułat Kokoszka.