Druga niedziela lutego od wielu lat obchodzona jest jako Światowy Dzień Małżeństwa. Sercanin, ksiądz Bogusław Pociask, proboszcz we Florynce, od lat (jeszcze jako proboszcz w Koszycach Małych), dbał, by dzień ten był w parafii szczególnym czasem modlitwy małżeństw i za małżeństwa. – Inicjatywa tego dnia powstała w latach 80. XX wieku w USA, kiedy świeccy zwrócili się do biskupa, by obchodzić taki dzień małżeństwa, by wspólnie się modlić, za małżonków, dziękować Bogu za dar sakramentalnego małżeństwa, by pamiętać o jego wartości, by się umacniać. Jako że blisko w kalendarzu wypadają tzw. walentynki, dzień zakochanych, to obchodzenie dnia małżeństwa w bezpośredniej bliskości dnia zakochanych ma też ukazać duchową wartość miłości kobiety i mężczyzny, realizującej się w sakramentalnym małżeństwie – tłumaczy ks. Bogusław Pociask SCJ.

We Florynce w drugą niedzielę lutego za małżeństwa modlono się w czasie każdej Mszy św. Natomiast po popołudniowej odbyła się także adoracja Najświętszego Sakramentu, którą poprowadziły małżeństwa z Domowego Kościoła z okolic Grybowa. W czasie nabożeństwa małżonkowie odnowili swoje przyrzeczenia małżeńskie, a na koniec otrzymali indywidualne, dla każdego małżeństwa z osobna błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem.

W homilii wygłoszonej w czasie Mszy św. ks. Bogusław Pociask nawiązał do niedzielnej liturgii słowa, przypominając o roli chrześcijan jako „soli ziemi” i „światłości świata”. Kapłan wskazał, że we współczesnym świecie, który często promuje zło i grzech jako przejaw nowoczesności, autentyczne małżeństwo oparte na Bożym planie jest najsilniejszym świadectwem. – Ja jestem światłością świata, mówi dziś Pan Jezus. Kto idzie za mną, będzie miał światło życia – przypominał słowa Ewangelii ks. Pociask. Kaznodzieja podkreślał, że misja małżonków polega na przemienianiu i „przebóstwianiu” świata mocą Bożą. Nie unikał przy tym bolesnych tematów, wspominając o kryzysach i rozpadach związków, które ranią psychikę dzieci. Jako lekarstwo wskazał pokorę i gotowość do naprawy relacji. – Sercem każdej wspólnoty nie jest doskonałość, lecz przebaczenie – przekonywał kapłan. Zachęcał pary, by w chwilach przysłowiowych małżeńskich burz szukały wsparcia w łasce Bożej, pamiętając, że żadne małżeństwo nie jest wolne od trudności i cichych dni. – Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie – mówił proboszcz, zachęcając do budowania życia na trwałym fundamencie wiary.

Jan i Maria Czaplińscy z Grybowa (32 lata stażu małżeńskiego) od 15 lat są w Domowym Kościele. – Szukaliśmy bliższej relacji z Panem Bogiem po prostu, żeby się rozwijać. Po co np. chłopak z dziewczyną szukają ze sobą kontaktu i chcą się ze sobą spotykać, poznawać? No po to, żeby się poznawać coraz lepiej, a przez to także zacieśniać relację. No to tak samo z Panem Bogiem to działa – mówi Jan Czapliński. Dlaczego w Domowy Kościół weszli po kilkunastu latach małżeństwa? – Bo wcześniej nie znaliśmy DK – dodaje Maria. Jak mówią, jeśli małżeństwo jest powołaniem, wspólną drogą z Bogiem nie tylko przez doczesne życie, ale i do bram nieba, to Domowy Kościół jest jak instrukcja, drogowskaz na tej trasie i miejsce, gdzie znajdziemy wiele narzędzi, żeby nie pobłądzić. – Lubię metaforę trójkąta. Dwa kąty to małżonkowie, wierzchołek to Bóg. Jeśli mąż i żona idą w stronę Boga, wyruszają, idą równo, to zbliżają się do wierzchołka, do Boga, ale zarazem zbliżają się coraz bardziej do siebie – mówi.

Ale nie jest zawsze bardzo łatwo wystartować. – Ja zawsze szukałam czegoś więcej, w tej sferze duchowej, wspólnoty, spotkań, i starałam się uczestniczyć – przyznaje Lucyna Skraba. Jej mąż Mieczysław przyznaje, że on generalnie nie chciał. – Kiedy żona jechała na spotkania ja zostawałem z dziećmi, ale nie byłem szczęśliwy z tego powodu, jak to wygląda. Przekonałem się jednak. Doświadczyłem tego, że jeżeli małżeństwo można jakoś porównać do jarzma, to żeby było lżej, trzeba równo iść, równo ciągnąć – mówi śmiejąc się Mieczysław.

Najczęściej barierą wejścia w Domowy Kościół jest obawa, strach, nieśmiałość, może wstyd, bo na kręgach rozmawia się o różnych rzeczach, ale zostają one w tych małych wspólnotach. Nie wychodzą na zewnątrz. – Ale po każdym spotkaniu czujemy dużo radości w sercu i czujemy taką dawkę energii pozytywnej. To jest umocnienie w trudnych sprawach życiowych. Wiemy, że jest na czym się oprzeć. Pan Bóg wszystko umacnia – mówią Agnieszka i Marek Niepsujowie. Pani Agnieszka zwraca też uwagę na wartość „zobowiązań”, które w ruchu nazywa się darami. – Jest wspólna modlitwa, jest dialog małżeński, to wszystko służy budowaniu jedności. Bywa trudno, ale coś, co jest wartościowe musi kosztować – mówi.

Obchody we Florynce pokazały, że wspólnota Domowego Kościoła jest dla małżonków miejscem, gdzie mogą „wyrównać krok” i wspólnie dążyć do świętości, nie bojąc się trudów, jakie niesie ze sobą autentyczne życie Ewangelią na co dzień.