Jego biogramu nie znajdziemy w Wikipedii ani w jej gdańskim odpowiedniku – Gedanopedii. Bedyński – pamiętany przez krąg przyjaciół i dawnych współpracowników – nie funkcjonuje szerzej w świadomości społecznej mieszkańców Pomorza. To zaskakujące, bo od drugiej połowy lat 70. XX w. do śmierci pozostawał ważnym punktem odniesienia – w PRL dla środowisk opozycyjnych, a w wolnej Polsce dla samorządowców czy działaczy kulturalnych. Pierwsze spotkanie z Bedyńskim, przed Sierpniem '80, wspomina Grzegorz Bierecki, w okresie tzw. karnawału Solidarności współtwórca Niezależnej Federacji Młodzieży Szkolnej: – Po każdej dyskusji na temat literatury na Uniwersytecie Gdańskim Bedyński zapraszał chętnych do swojego domu, gdzie kontynuowaliśmy rozmowy o poezji, historii, filozofii i polityce. To właśnie tam zetknąłem się z pierwszymi bezdebitowymi wydawnictwami, przede wszystkim gazetkami Studenckiego Komitetu Solidarności. Uformowany przez Bedyńskiego zacząłem przenosić zaczerpnięte od niego idee na poziom liceum.