W diecezji tarnowskiej kult Opiekuna Zbawiciela kojarzył się dotąd głównie z Luszowicami, i paroma innymi parafiami, w których kult wspólnotowy zamykał się w ramach parafialnych odpustów. Luszowice wyrastają na centrum józefowej pobożności. Dla tutejszych mieszkańców to żadna nowość. - On jest naszym patronem od wieków, więc czczony jest tutaj bardzo - przekonuje Jolanta Drożowska z rady parafialnej. Wspomina ona opowieści ojców o pielgrzymach z Nowej Jastrząbki czy Nieczajnej, którzy całymi rodzinami ściągali do Luszowic na Józefa. Dziś ten kult nabiera nowych rumieńców. - Józef zaczął już sobie tworzyć własne struktury - mówi z uśmiechem ks. proboszcz Grzegorz Franczyk, mając na myśli coraz większą i coraz bardziej odświeżoną, nowszą grupę czcicieli św. Józefa. Na plebanii ks. Franczyk znalazł stare paschały i świece, więc zlecił wykonanie formy i odlał 500 figur świętego Józefa z wosku, by kto może i chce, zabrał kawałek duchowej atmosfery Luszowic do domu.

Męstwo bez „podróbek”

Głównym punktem uroczystości była Suma odpustowa, podczas której bp Andrzej Jeż wygłosił kazanie m.in. o kondycji współczesnego człowieka. - Święty Józef jest ponadczasowy, bo cały czas promieniuje siłą wstawienniczego oddziaływania w Kościele - zaczął hierarcha. Krytykował współczesną kulturę, która promuje „podróbki mężczyzn”. Przywołał obraz z komunikacji miejskiej, gdzie grupa agresywnych napastników zaczepia kobiety, a pozostali mężczyźni uciekają z tramwaju. - Nie są w stanie stanąć w obronie kobiety i jej godności - komentował biskup. Według niego Józef to „prawdziwy mężczyzna”, który nie ucieka, gdy pojawiają się trudności. - Męskość to piękno, które mężczyzna nosi w sercu, a widać je w jego postawie wobec drugiego człowieka - przekonywał. Biskup podkreślił również, że męska wrażliwość nie jest słabością, ale „siłą i mocą”, której ogromnie potrzebują dzieci i żony.

Szpital pod opieką cieśli

Luszowice stają się miejscem szczególnej nadziei dla chorych. - Na dzisiejszej Mszy św. są osoby, które przyjechały podziękować za wyleczenie z chorób onkologicznych - informuje ks. Franczyk. To żywe świadectwa ludzi, którzy w Józefie znaleźli orędownika w najtrudniejszej walce o życie. Choć Józef jest patronem dobrej śmierci, proboszcz zaznacza, że „chce on przede wszystkim życia, przez które zasługuje się na niebo”. Modlitwa w Luszowicach płynęła więc w intencji pacjentów onkologicznych i ich rodzin, dla których diagnoza stała się pytaniem o fundamenty życia. Ale także w intencji wszystkich, o zdrowie i dobre życie, które zawiedzie nas do nieba.

Budowanie kapliczki w sercu

Zwieńczeniem odpustu było poświęcenie nowej kapliczki św. Józefa. Dla proboszcza to jednak nie finał, ale początek. - Zawsze powtarzam, że najważniejsza jest budowa duchowej kapliczki i to się zacznie dopiero po jej poświęceniu - twierdzi ks. Franczyk.

O tym, że Józef potrafi wejść w bardzo konkretną codzienność, świadczy historia Stefana Luszowieckiego z luszowickiej rady parafialnej. - Remontowaliśmy krzyż na wieży kościoła. Święty Józef mnie obudził w nocy, że pomyliłem się o paręnaście centymetrów w rysunku technicznym krzyża - opowiada pan Stefan. Po sprawdzeniu rano okazało się, że faktycznie był błąd. Udało się poprawić.

Święty Józef z Luszowic uczy wielu rzeczy. Jak przypomniał na koniec bp Jeż, to właśnie wspólny czas, modlitwa i niedzielna Msza św. są bezcennym spoiwem więzi, których nie zastąpią żadne pieniądze. Postawę tę przywołał biskup Andrzej, wskazując na ewangeliczną scenę podróży do Jerozolimy. - Wymowne jest, że Józef, mimo że nie należał do ludzi zamożnych, zamknął na czas pielgrzymki swoją pracownię, by razem z rodziną dzielić czas dla Boga i siebie nawzajem - podkreślał hierarcha. Bezpośrednia obecność ojca i męża jest dziś fundamentem, którego nie da się kupić. - Zarabiałeś na utrzymanie rodziny, ale Cię nie było. A wtedy Cię najbardziej potrzebowałem - tak biskup obrazuje bolesny wyrzut, jaki dorosłe dzieci kierują czasem do swoich ojców. Dlatego tak istotne jest, aby mimo potężnego tempa życia, znaleźć przestrzeń na wspólne budowanie relacji. - Radość bycia ze sobą, spokojna rozmowa, gotowość wysłuchania współmałżonka, wspólna modlitwa, niedzielna Msza Święta... To wszystko stanowi bezcenne spoiwo więzi - przekonuje bp Jeż. Tego też uczy nas św. Józef.