Lipnica Wielka to jedna z najstarszych miejscowości leżących na terenie dekanatu bobowskiego. Powstała jako wieś rycerska ok. 1336 roku. Od tego też czasu istnieje tutaj parafia Nawiedzenia NMP. Lipnica wzięła swą nazwę od lipowego drzewa, zmieniał się jedynie określający miejscowość przymiotnik. Zwano ją bowiem Nową (w przeciwieństwie do Murowanej), Niemiecką (bo na prawie magdeburskim założoną), ale ostatecznie przyjęła się jako Wielka, co świadczyło o rozległości wsi. Jej historię pisały kolejne rody rycerskie i szlacheckie, czego świadectwem są epitafia rozsiane po ścianach w kościele parafialnym, a największe z nich, właściwie płyta nagrobna ze śpiącym rycerzem w pełnej postaci, znajdujące się w prezbiterium po prawej stronie, upamiętnia Stanisława Trzecieskiego herbu Strzemię, dzięki któremu sprofanowany przez arian kościół w pierwszej połowie XV wieku został na nowo przywrócony do kultu. Ruin zamku czy jakiegoś dworzyszcza w Lipnicy Wielkiej się nie znajdzie, ale wjeżdżając do wsi od strony Niecwi, można zauważyć biały dworek z taflą niewielkiej sadzawki. Kiedyś należał do rodziny Długoszowskich i bywał tu z odwiedzinami u krewnych Bolesław Wieniawa-Długoszowski, najbarwniejsza postać swego rodu, związana dorastaniem z Bobową i Lipnicą Wielką. Dwór, opuszczony po wojnie przez ostatniego przedstawiciela rodziny, pełnił różne funkcje. Był tu ośrodek zdrowia, izba porodowa, a po gruntownym remoncie już w XXI wieku stał się filią Gminnego Ośrodka Kultury w Korzennej i przystanią dla zespołów regionalnych Lipniczanie i Mali Lipniczanie.