To był jeden z tych najzwyklejszych dni, kiedy nic się nie dzieje. Większość czasu spędziłam wykonując codzienne czynności. Dopiero po zjedzeniu obiadu, postanowiłam wybrać się na spacer do pobliskiego lasu.

Po drodze minęłam grupę nastolatków, byli wgapieni w telefony. Nie zdziwiło mnie więc to, że nie zauważyli jaszczurki przy drodze i mrówek pędzących do kopca!

W końcu dotarłam na polanę, która graniczyła z lasem. Cisza, jaka tu panowała, była ukojeniem dla mojej duszy.

Osobiście uwielbiam momenty, gdy mogę na chwile odetchnąć i uwolnić się ze świata pełnego chaosu i hałasu.

Przystanęłam na moment, rozkoszując się spokojem, jaki tu panował. Po chwili jednak coś podpowiedziało mi bym spojrzała za siebie. Na polanie dostrzegłam stado jeleni. Na krótką chwilę zbrakło mi tchu. Nigdy wcześniej nie widziałam takiego zjawiska i to z tak bliska. Jelenie stały całą grupą, kilka z nich jadło jakieś roślinki. Nie wiem nawet jak długo je obserwowałam, ruszyłam dalej wtedy, gdy one wbiegły do lasu i zniknęły z mojego pola widzenia.

Szłam ścieżką wśród mchów. Cieszyło mnie to ze na zewnątrz zaczęło się zielenić. Podczas tej długiej zimy zatęskniłam za zielenią drzew i śpiewem ptaków.

W końcu dotarłam do miejsca, w które zmierzałam.  W tym lesie znajdowały się stawy, bardzo często zdarza mi się tu zobaczyć rożnego rodzaju ptaki czy inne zwierzęta.

Ruszyłam wzdłuż brzegu, zauważyłam kilka kaczek pływających po jednym ze stawów. Usiadłam sobie na piasku przy brzegu zbiornika wodnego. Zaczęłam rozmyślać, jak udało się Bogu stworzyć tak piękny świat? I jak wiele ludzi go nie docenia. W dzisiejszych czasach spędzamy czas, gapiąc się w smartfony. Nie wychodzimy do ludzi i nie poznajemy świata. A przecież świat ma tak wiele do zaoferowania.

Ludzie żyją w ciągłym chaosie, a czasami wystarczy na chwilę zwolnić. Pędząc, pomijamy mnóstwo szczegółów. Aby dostrzec jaszczurkę w trawie, trzeba się przyjrzeć. By spotkać stado jeleni, musimy rozejrzeć się dookoła, przeanalizować, co nas otacza. Niestety w tych czasach, jedyne na co patrzymy, to ekran telefonu... 

Zaczęło się ściemniać. Wstałam i otrzepałam się z piasku. Ruszyłam w stronę domu. Przystanęłam na moment. Niebo przybrało piękna pomarańczową barwę, a na środku nieba znajdowała się gwiazda. Czyżby było to podziękowanie od Stwórcy za moment docenienia świata, który nas otacza?

Zagłosuj klikając w poniższy link, pamiętając że jury będzie brało pod uwagę głosy na TAK:

Coś więcej niż setka wspomnień