Najnowsze Wydania
-
GN 20/2026 Dokument:(9718961,Nie zmieniajcie nam nauki)
-
GN 19/2026 Dokument:(9708121,Dwie herezje w jednym numerze)
-
GN 18/2026 Dokument:(9695028,Kościół jest analogowy)
-
Historia Kościoła (15) 03/2026 Dokument:(9690225,Leon XIV czyta św. Augustyna Donaldowi Trumpowi. Edytorial nowego numeru „Historii Kościoła”)
-
GN 17/2026 Dokument:(9685120,Zajęcie podwyższonego ryzyka)
Wyszukano wyników: 40682
Niebo na wyciągnięcie ręki
Nocne niebo rozpościerało się nad światem jak zasłona, usiana tysiącami gwiazd. Każda z nich mrugała cicho, jakby chciała opowiedzieć historię, przypomnieć o czymś ważnym, co zwykle gubi się w hałasie codzienności. Leżałam na chłodnej trawie, patrząc w górę, i czułam, jak z każdą minutą staję się lżejsza - jakby troski unosiły się gdzieś między konstelacjami.
Ostatni lot
W nocy z 16 na 17 sierpnia 1944 roku, dokładnie o godzinie 2.18, ciszę nocną w miejscowości Olszyny przerwał potężny huk. Mieszkańców ze snu wyrwał nie tylko dźwięk eksplozji, ale także ogień palącego się paliwa, wybuchy amunicji i przerażające krzyki ludzi z płonącego domu. Wielu było przekonanych, że to niemiecki oddział rozpoczął pacyfikację, więc w popłochu uciekali do pobliskich lasów. Z czasem okazało się, że źródłem wybuchu był samolot, który wbił się w ziemię. Dopiero później ustalono, że był to Liberator B-24 nr EW-275 GR-R, zestrzelony przez niemiecki myśliwiec. Leciał on z pomocą dla walczącej Warszawy, niosąc zaopatrzenie dla powstańców. W katastrofie zginęła cała siedmioosobowa załoga.
Różany ogród jak życie
Ludzkie życie jest jak różany ogród. Róże w nim to wartościowe relacje, które mamy szczęście nawiązywać z innymi, a ich kolce to nasz lęk przed skrzywdzeniem i utratą ukochanych osób. Wybierając życie bez bliższych więzi z innymi, wybieramy życie w ogrodzie bez kwiatów, czyli życie bez głębi, szczerej miłości i radości. I właśnie dlatego chcę pielęgnować relacje i uczucia do innych, mimo wszelkich obaw, ponieważ wiem, że tylko wtedy moje życie będzie wyglądać jak rozkwitnięty, barwny, wiosenny ogród.
Przystanek na drodze czasu
Ławka, choć nieruchoma, jest niemym obserwatorem życia. Przez lata przyjmowała tych, którzy potrzebowali odpoczynku, chwili samotności albo towarzystwa. Możliwe, że przysiadali na niej zakochani, staruszkowie wspominający dawne czasy albo zmęczony przechodzień, który na moment zatrzymał się, by zebrać myśli. A może była schronieniem dla kogoś, kto nie miał, dokąd pójść? Może była schronieniem dla kogoś, kto czuł się zagubiony w świecie? Każda ma swoją historię, tak jak każdy człowiek nosi w sobie ślady przeżytych chwil. Każdy przedmiot, podobnie jak każda istota, nosi w sobie ślady przeszłości.
Korzenie czasu
W tym samym miejscu, gdzie teraz stoję i patrzę na ogromne wiekowe drzewo oraz kapliczkę, ktoś kiedyś musiał je zasadzić, a także wybudować mały budynek kultu religijnego. To miejsce, koło którego przejeżdża wiele samochodów, wokół niego dbają o swoje pola rolnicy, turyści zmierzający szlakiem obok do punktu widokowego, mieszkańcy udając się na chwilę wytchnienia od codziennego zabiegania do kapliczki oraz lipy na moment odpoczynku.
Rodzinna tradycja
Pamiętam, jak będąc małym chłopcem, chodziłem wraz z dziadkiem zapalać znicze oraz zamiatać wokół kapliczki, którą moja rodzina oraz sąsiedzi opiekujemy się od kilkudziesięciu lat. Jest to jedna z czterech kapliczek w naszej miejscowości - Ławnica ( powiat mielecki). Znajduje się ona w malowniczym miejscu na skraju lasu obok Kaplicy pw. Miłosierdzia Bożego. Na niewielkiej betonowej podstawie znajduje się figura Maryi. Jest ubrana w niebiesko-białą szatę. Pod jej stopami znajduje się wąż. Nad figurą jest daszek chroniący ją przed deszczem. Teren kapliczki jest wyłożony kostką oraz ogrodzony płotem. Znajduje się tam również ławka, na której każdy podróżny może odpocząć. Wraz z sąsiadami dbamy o porządek wokół kapliczki, przystrajamy kwiatami, dbamy o zieleń wokół oraz o stan wizualny figury. Co parę lat figura Maryi wymaga renowacji. Wówczas odmalowujemy ją by nadal służyła mieszkańcom naszej wsi.
